با اینکه خیلی وقته نبودم ولی اول از همه تشکر می‌کنم از دوستای بامعرفتی که فراموشم نکرده بودن و گاها سراغمو می‌گرفتن...🙏

این مدت بیشتر توی کانال تلگرامم نوشتم

ولی بیشتر از همه مشغول بافتنی و تحویل سفارشات بودم

درد دلش انگار حرف دل هممونه، دوسش داشتم..

به نت درست حسابی هم درسترسی ندارم که برم تلگرام اونجا خراب شم

لعنتی نمی‌ارزه بیای ۱۰ گیگ نت بخری خداتومن😶

از طرفی اتصال رایگان ترکیبی کانفیگ و سایفون و دهنمو سرویس کرده بسکه امتحان می‌کنم و جواب نمیده🫠

نت پروی لعنتی هم جناب شوهر داره ولی نگم از مسخره بودنش😑

هزار باره دارم بهش میگم بابا بیا بیخیال شو این کوفتی رو لغو بزن سیمتو برگردون به حالت عادی دلت خاست عین بچه آدم یه کانفیگ بخر وصل شو تو کتش نمیره، خودش مدام به نت من وصله🙄

حالا که بحثش شد این تجربیاتم درباره نت پرو باهاتون به اشتراک بزارم و برم، تا شاید اگه کسی براش پیامکی چیزی اومد از این تجربه استفاده کنه و تن به این ذلت نده، بلکه حرومزاده‌ها کمتر نفعی بهشون برسه و وصلمون کنن!!!

اولا که کاملا الکی میگن و حتی با نت پرو برای رفتن به اینستا و یوتیوب و پینترست و خیلی دیگه از سایتها و برنامه‌ها نیاز به فیلترشکن داری (خیلی مهم نیست چی باشه ولی خب بازم دوره‌ای قطعشون میکنن)

دوما خیلی وقته گوگل پلی خرابه و حتی نمیشه نرم‌افزار اپدیت کرد! حتی با نت پرو بدتر

سوم اینکه کل اطرافیان خیمه می‌زنن رو نتت و ساعتها وصل میشن به اینستا و ...، به نام تو به کام دیگران

چهارمی که از همه مزخرف‌تره همینکه بسته‌ات تموم شد و مثلا یه بسته ۵ گیگی خریدی دیگه سری بعدی نمیتونی ۵ گیگ بخری باید ۱۰ بخری، از ۱۰ باید بری بعدی و همینطور تا میرسی به ۱۰۰ گیگ که پول خون باباتو داره!

بعد که مثلا تمام این مراحلو رفتی اونوقت دیگه سیمکارتت برمی‌گرده به حالت قبل و دوباره روز از نو روزی از نو

خلاصه تن به این ذلت ندید که جز نفع برای اون بالادستیا هیچی برای ما نداره

این مدت دل و دماغ نوشتن و حتی گشت و گذار کردن و سر زدن به اینجا رو نداشتم😑

البته اینکه مشغول یه عالمه سفارش بافتنی گردن دراز هستم هم خودش یکی از دلایلیه که کنار بقیه مشغولیتهام باعث شده نتونم زمان برای نوشتن بزارم

بنظرتون این طبیعیه که با اینکه خیلی راحت می‌تونم به نت پرو دسترسی داشته باشم از صبح تا شب در تلاشم که با گانفیک و سایفون ترکیبی برای چُس دقیقه به تلگرام وصل شم؟!

قبل جنگ اونجا کانال زده بودم که مثلا جدی شروع کنم به نوشتن ولی خب جنگ باعث شد پناه بیارم اینجا

شاید از الان دوباره شروع کنم از مطالب اینجا ببرم اونور و اونجا هم فعالیت کنم، حداقل برای حرفایی که نمیشه اینجا نوشت!

اگه دوس داشتی وارد شین👈 کانال تلگرامم

از طرفی چون دارم می‌بینم اکثر کسب و کارها دارن وارد بله میشن و حتی خیلی از مخاطبینم اونجا بیشتر فعالن تا تلگرام یه کانال چالش تناسب اندام هم تو بله راه‌اندازی کردم برای کارم...

نمیدونم چقد می‌تونم مستمر داخلشون فعال باشم ولی اگه دوستایی باشن که انگیزه بدن خب آدم روحیه ادامه دادن هم میاد سراغش🥲 پس لطفا بیاین و تنهام نزارین🫠

تحول ۳۰ روزه: تناسب اندام هوشمند

به قدری کم آوردم که نشستم گریه کردن😑

حتی الان انقد حالم خرابه و روحم داغون که بسرم زده اینجا رو حذف کنم!

بریم واسه دیدنش...

هرکی قبلا دیده نظرشو بگه

هرکیم ندیده بیاد نظرارو بخونه یا منتظر شه من بعدا میام زیر همین پست نظرمو میگم و دوس داشت ببینه

+ خب فیلمش ارزش دیدن داشت، توی جامعه ما که همیشه پر از ناعدالتی بوده و هست مخصوصا در رابطه با قشر مونث اینجام همچین ناعدالتی‌هایی به تصویر کشیده شده که آخرش با کمک یه وکیل درست (آمیتا پاچان داخل تصویر) عدالت برقرار میشه و آدم حالش جا میاد😅

ولی تو این مدت تنها تنگه ای که باز شد تنگه ی باسن ما بود! :|

دلار شد ۱۸۰ هزار ...

خب اره حق با شماست ماها هم حرفمون همینه! نت بین‌الملل حق ماست و ما از این بی‌عدالتی همه ناراضی هستیم

ولی کِی ملت ما توی یه چیزی با هم اتحاد داشتن که حالا داشته باشن؟

از طرفی اینا اگه به حرف ما گوش می‌دادن که الان وضعیت کل مملکت این نبود!

مگه همه ما همون زمانی که فقط تلگرام رو فیلتر کردن خودمونو به این در و اون در نزدیم که نباید قطعش کن و ... کی گوش کرد؟ دیدن نصف بیشتر ملت اصلا نیاز بهش ندارن و نمیان و همچنان فیلتر موند

یا زمانی که بقیه چیزا فیلتر شد

یا اولین باری که نتو ملی کردن و کانفیگ درست شد

کی جلوشون رو گرفت؟ کی تونست حرفشو به جایی برسونه؟ همه هم باهاش کنار اومدیم

از اینور هممون داریم میگیم نت حق ماست و نباید قطع شه بعد همه ریختیم اینجا و با نت ملی داریم فعالیت میکنیم... خب باشه همه متحد شین قطع کنیم بلکه صدامون به جایی رسید!

ما تا زمانی که مملکت دست ایناست اوضاعمون همینه

موقع اعتراضا که کسی جرات نداشت تو اینستا چیزی بزاره ملت میریختن سرش که شما پا گذاشتین رو خون هزاران جوون و ... کلی عذاب وجدان می‌دادن به بقیه و کلا فضا سمی شده بود

الان همونا دوباره دارن تو همین پلتفرمهای داخلی و با وصل شدن به کانفیگ تو پلتفرمهای خارجی پست میزارن که مردم از کسب و کار افتادن با قطعی نت، بعد دوباره همونا خودشون الان که به کسب و کارا نت پرو تعلق گرفته باز دوباره فشاری شدن و پیام میزارن که اینترنت پرو حرامه و فلانه... خب عزیز من اگه بده شما خودتم کانفیگ نخر!

بنظر من اگه قراره با کسی برخورد بشه همین کانفیگ فروشاست که هر گیگ اینترنت رو خدا تومن میکنن تو پاچه ادم... 

دو ماه دیگه سالگرد فوتشه و امروز رفتن سرخاک براش تولد گرفتن :(

واسه رژیم گرفتن

واسه صبح‌هایی که ساعت ۶ صبح بلند میشدم و یه آهنگ پلی می‌کردم و تا تخم‌مرغ‌هایی که گذاشته بودم آب‌پز شه دست و صورت می‌شستم و ساکمو میبستم و می‌رفتم باشگاه

اونوقت با تمام قدرت همه غصه‌هامو حال بدیام و بدبختیامو سر اون تیکه‌های آهن خالی میکردم و پر از روحیه و حال خوب بر میگشتم خونه

تمام وعده‌های رژیممو آماده میکردم و میزاشتم تو بسته‌بندی و مینداختم دوباره تو ساکمو میرفتم سر وقت شاگردام و تا شب بکوب در حال کار و تمرین بودم🥹

دخترکم یکم زودتر بزرگ شو

یکم از من جدا شو و وابسته‌ام نباش

تا رفیق باشیم، هم‌پا باشیم دستتو بگیرمو ببرمت با هم تمرین کنیم...

تا اینجای کار ۱۷ تا دندون دراوردی و الان داری ۱۸همی رو درمیاری و دقیقا از ۲۴ ماه زندگیت ۱۸ ماهش عین کانگورو به من آویزون بودی🫠🫠🫠

یعنی تا من میام یه نفس تازه کنم دندون بعدی میگه بشین سر جات!

دو سه روزه انقد نق میزنی انقد بهونه میگیری و انقد بغل میخوای که دارم به مرز جنون میرسم...

وروجک من یادت بمونه با همه اینا بازم دوست دارم، بازم صبرم تموم نشده و بازم حاضرم هر لحظه که اراده کردی ساعتها بغلت کنم و به دردهام و امور شخصیم توجهی نکنم تا تو این دوران پر از درد و خشم رو با آرامش سپری کنی...

امروز اومده صدام میزنه مامی؟ میگم جان مامی؟ میگه ای لاو یو 😅 هزاران بار بوسه بارونش کردم

دوباره خوراکی دستشه داره میخوره یکیشو گذاشته تو دست من میگه یو 🤭

من عاشق محبت کردناتم، عاشق دوست دارم گفتنات... کاش همیشه اینجوری بمونی، کاش بلد باشم رابطمون رو همینجوری نگهدارم🥲

🐎🏇تو مسابقات اسب‌سواری روی سر اسبا یه چیزی به اسم Blinders میذارن، میدونی چیکار میکنه؟

دید جانبی اسب رو محدود میکنه

❓چرا؟

- حواسش به اسب‌های دیگه پرت نشه

- تمرکزش روی جلو و مسیر خودش حفظ بشه

- کمتر بترسه یا واکنش ناگهانی نشون بده

- سرعتششششش بیشتر بشه🔥

توام باید امسال همین باشی🫵🏻

همینقدر با تمرکز

همینقدر با دیسیپلین و با برنامه

اینو گذاشتم اینجا که به همه اونایی که دارم میبینم گارد گرفتن، مدام توی پستهاشون می‌نالن و از بدبختیاشون میگن بگم که منم اولش مثل شما بودم و نسبت به این وضعیت و شرایط پیش اومده شاکی ولی خب از اونجایی که ما توی این خراب شده بارهاست داریم این وضعیت رو میبینیم بهتره جای اینکه بشینیم ببینیم کی قراره وضعیت درست بشه تا دوباره بتونیم یا شایدم نتونیم ادامه بدیم بیایم بریم سروقت همین پلتفرم‌های درب و داغون داخلی!

من اینروزا بشدت دارم میبینم کسب و کارهایی که فالورهای میلیونی توی اینستا داشتن دارن میان تو بله و خیلی زودم مثل قبل کانالشون رشد میکنه چون از قبل یسری دیتاها از مشتری‌هاشون دارن!

حس میکنم تا دیر نشده وقتشه یه تکونی به خودمون بدیم و ماهم اونجاها شروع کنیم!

چون معلوم نیست حتی اگه نت هم وصل بشه دوباره قطع نشه!

یه زمانی اولش که اومدن اینستا رو فیلتر کردن گفتن کی دیگه میره اینستا کی میاد ببینه و ... ولی دیدین که تمام ملت بالاخره فیلترشکن خریدن و وصل کردن و اومدن!

کلا یه زمانی اصلا اینستا جای کسب و کار نبود! من خودم یادمه اونجا فقط میتونستی عکس بزاری، ولی اینهمه پیشرفت کرد...

میدونم الان بازم خیلیا میان یسری بهونه‌ها میارن ولی این چیزیه که من چند روزه دارم روش فکر میکنم و خواستم اینجا هم به اشتراک بزارمش

شاید بعدها که نتیجه‌ای گرفتم بیامو ببینمش و بگم چه خوب شد که شروع کردم و ننشستم همش به کاسه چه‌کنم چه‌کنمم نگاه کنم!

روبه‌رویم بازار آشفته‌ای از اسباب‌بازی‌های بچول است و خودش که میان آنها بخواب رفته، آنهم بعد از نصفه روزی سرویس کردن دهان من و نق زدنهای فراوان به خاطر دندان آسیابش!

سرم از حجموم افکار و بهانه‌های دخترکم درد گرفته...

دلم می‌خواست آنکسی که برای اولین بار جمله «بچه بیار که سرگرم شی» را به زبان آورد ببینم و بنشینم تا برایم این استدلال بی‌منطقش را توضیح دهد و دلیل قانع کننده‌ای برایم بیاورد! تا من ساعتها دلیل برایش بیاورم که می‌توانستم بدون بچه خیلی بیشتر از اینها هم سرگرم باشم و انقدر دچار بلاتکلیفی نباشم! (اینا ناشکری نیست)

اما اکنون در عنفوان میانسالی به جایی رسیده‌ام که نمیدانم کی قرار است دوباره اوضاع زندگی به حالت قبلی دراید تا بتوانم مانند قبل به کارهایم برسم!؟ آیا اصلا وقتش را دارم؟ ارزشش را دارد؟

شاید هم بی‌عرضگی از خودم است و کرخت شده‌ام وگرنه آن منی که میشناسم همیشه راهی پیدا میکرد!

باید خودم را پیدا کنم، دستم را بگیرم و از جایش بلند کنم، زمان زیادی نمانده، همه چیز در هم ریخته ولی من باید این پازل آشفته رو کنار هم بچینم و بعد از درست کردنش آرام بگیرم...

خیلی وقت است دیگر منتظر وصل شدن اینترنت بین‌الملل نیستم! توی نرم‌افزار بله کانالی زده‌ام که شروع کنم و آنجا مشغول بکار شوم ولی بین انتخاب مهارتهایم مانده‌ام که کدامیک رو انتخاب کنم! 

به عنوان یک مربی بدنسازی قدیمی با سابقه‌ای چندین ساله آیا از سلامت و رژیم و فواید ورزش بگویم؟

یا به عنوان یک بافنده از بافتنی‌هایم بگذارم و گالری بزنم؟

یا برای این پلتفرمهای درب و داغان از ادمینی و ادیتوری و سناریونویسی بگویم؟

مانده‌ام بین همه اینها و اینکه چطور از صفر شروع کنم و مستمر بپایش بنشینم! سقف آرزوهایم فرو ریخته و این افکار لعنتی مزاحم و دخترکی وابسته که تمام طول روز دست تنها باید به کارهایش برسم نمی‌گذارد درست تصمیم بگیرم :/

کاش برمیگشتیم به ۲۰ سال پیش :دی

بابام هیچوقت نمیزاشت ما موهامونو کوتاه کنیم

هرچند وقت یکبار که میدیم خیلی موهامون بلند شده و تو هم گره می‌خوره اذیت می‌شیم خودش یه کوچولو موهامونو کوتاه می‌کرد

معتقد بود اگه بریم آرایشگاه اون ز.ن.ی.که موهامونو از ته می‌زنه

خودشم بعد حموم مینشست موهامونو خشک می‌کرد

اما من آرزوی اینو داشتم ببینم موهام پسرونه باشه چه شکلی میشه!

من حتی لباسامم اکثرا پسرونه بود

حتی خیلی از اخلاقیاتمم پسرونه بود و اون موهای بلند اصلا با شخصیتم همخونی نداشت!

بعدها بدون اینکه بهش بگم رفتمو موهامو از ته ته زدم! از اون مدلا که یه خطم داخلش مینداختی و میتونستی با یکم ژل کاری کنی سیخ وایسه (تیفوسی)...

تا زمانی که موهام بلند شد طول روز هر لحظه از جلوش رد میشدم یه تف مینداخت تو صورتم :(

برام مهم نبود، من به آرزوم رسیده بودم :)

فرشته زیبای من روزت مبارک💖

وقتی میبینم روز دختر شده چنان ذوق میکنم از داشتنت که نگو🤩

اونم منی که هیچ وقت تو اینهمه سال کسی بهم روز دختر رو تبریک نگفت! هیچکس برام ذوق نکرد، هیچکس تو این روز خوشحالم نکرد... 😔

ولی من و بابا هیچ‌وقت این روز رو برای تو فراموش نمیکنیم و همیشه سعی می‌کنیم برات ازش یه خاطره بسازیم، تا شاید تو آینده مثل من حسرتی بابتش توی دلت نمونه🎉

یادت بمونه که همیشه و در هر حالی مامان دوست داره🤍

+ اینا رو دارن با بغض مینویسم و اشکام چیزی نمونده بچکه چون دختر کوچولوی درونم حسودیش گرفته! 😪💔

ﻣﻴﺒﺮدم دﻟﻴﻞ ﺑﺮدم ﺗﻮ ﺑﻮدی ﺷﺒﻰ ﻛﻪ ﻏﺼﻪ ﻣﻴﺨﻮردم ﺗﻮ ﺑﻮدی

ﺷﺮوع اﺻﻠﻴﻪ ﺟﻤﻠﻢ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﭘﺸﺖ اﻳﻦ آدم ﻣﺤﻜﻢ ﺗﻮ ﺑﻮدی

سمانه = سماور

آمینه(آمنه)= آبمیوه

مادانا(ماتانا)= مجتبی (مُشَنا:دی)

هاوانا= هواپیما

آنه= آهنگ

+ بازم بهش اضافه میکنم😅

یه ورپریده‌ای درخواست فیلم حرف زدن بَچول رو داشتن، بفرمایید اینم وروجک ما🥰😅

+خودم تازه توجه کردم که وقتی دوربینو میبرم جلو میگه «وات😄»، وروجک دیگه داره کم‌کم یاد میگیره اصطلاحات خارجی برا من بکار ببره🤣

دیشب اینو تو برنامه دیدم نوشتن ولی خب از اونجایی که نرم‌افزارهای داخلی اینجور پیامها رو حذف میکنه نتونستم به موقع برسم و ببینمش و حذف شده بود و نفهمیدم چی شده و چیا زیرش کامنت گذاشتن...

واقعا زنگ میزنن یعنی؟ چی میخوان حالا 😅 شما خبر دارین؟

خوندن بخش وسطش منو بدجور حرصی میکنه...

یاد بابام می‌افتم به همه کمک میکنه با همه مهربونه برای همه روشنفکره و دستش بازه و تا کسی بگه انقد پول داری بدی فوری بی اینکه ببینه اصلا طرف پولشو بهش برمیگرونه یا نه بهش کمک میکنه بعد نوبت به خودمون که می‌رسه نه اخلاق داره نه اعصاب‌داره نه پول داره نه هیچی :|

از طرفی دوباره منو یاد پسر پیش‌فعال آبجیم می‌ندازه که اذیت کردناش ته نداره، زبون کسی حالیش نیست و کار خودشو می‌کنه، از حرص دادن بقیه لذت می‌بره و می‌خنده و فقطم تو در و همسایه و دوست و آشنا و ... می‌تونه مامانش و مامانم و بابام و باباش تعریفش کنن که آره انقد خوبه انقد باهوشه انقدر فلان و بهمان

خلاصه حکایت ج.ا یه چیزی تو همین مایه‌هاست واسه من :(

ولی....

حالم داره بهم می‌خوره از اینجا!

از روبیکا...

از بله...

از ایتا...

از گهواره...

از هرچی نرم‌افزار داخلی کوفتیه که مجبورت میکنه به سانسور به سکوت، به اینکه بیای ببینی صفحه‌ات نیست، یا صفحه دوستات حذف و از دسترس خارج شده!

دلم یوتیوب می‌خواد

تلگرامم با کانالهای آموزشیم

پیج اینستام و چک کردن روزمرگی‌های مزخرف فالورام

خسته شدیم دیگه :((

یکی از نظریه‌هایی هم که دارم اینه که اصلا این شب بیداری‌ها، بغل‌کردنها، تحمل کردن چالشهای گوناگون رشدیش، تربیتش و امثال‌هم رو کار مهمی نمیدونم که بعدا در جواب مگه برام چکار کردی؟ به روش بیارم! چون اینا وظایف مهم هر پدر و مادری، در قبال بچه‌ای که از خودش هیچ اختیار و انتخابی برای پا گذاشتن به این دنیا نداشته هست و باید بدون چشمداشت انجامش بدن

«هرچند یسری تحقیقات و نمیدونم شاید افسانه‌ها هست که میگه بچه خودش انتخاب می‌کنه مادرش رو و زندگی زمینیش رو ولی خب ما فعلا به اینا کاری نداریم...»

برای همین از وقتی فهمیدم پا گذاشته تو شکمم بارها و بارها تحقیق کردم و فکر کردم که چه کاری می‌تونم براش انجام بدم که بعدا تو بزرگسالی پشتوانه خوبی براش باشه! یا حتی یه منبع درآمد از همین الان...

که اگه گفت چکار کردی برام جوابی داشته باشم :دی

معمولا اکثرا میان بیمه عمر انجام میدن ولی خب طبق چیزایی که مطالعه کردم نتونست منو راضی کنه

یه مدت براش پول کنار میزاشتم و طلا می‌خریدم، به میلو هم گفتم ما اصلا حق نداریم به طلاهاش دس بزنیم حتی اگه کاسه گدایی دستمون گرفتیم، اگه کوچیک شدن هم حق تعویضشون رو نداریم فقط اگه داشتیم براش جایگزین می‌کنیم تا این سرمایه همینجور باقی بمونه... که خب الان با این وضعیت نجومی طلا دیگه توان خریدش رو نداریم و باید بتونیم خیلی پول کنار بزاریم! از طرفی نمیدونم چقد میشه به این نرم‌افزارهای میلی و ... اعتماد کرد؟ هرکی اطلاع داره بگه لطفا

یکی دیگه از چیزایی که بهش فکر کردم بالا آوردن پیج اینستا بود که مثلا مدلینگی چیزی بشه که از الان درامد بشه! که اینم نمیدونم راه روش اصلیش چجوریه

خلاصه ذهنم درگیرشه یکم کمک کنید :)

ولی خب یادم رفت بنویسم و امروز متوجه شدم یسریا که خوندن وبلاگشون برام تو اولویت بود حذف کردن و نیستن :(

نمیدونم چی شده که یهو رفتن!

آیا بلاگیکس بسته، خودشون خسته شدن رفتن یا چی...

+این بلاگیکس لعنتی چندین بار تو پستهام نوشتم که بهش اعتباری نیست و خیلی مسخره‌است که آدم یه روز بیاد ببینه صفحه شخصی و نوشته‌هاشو بستن...

یه استوری تبلیغی دیدم دو گیگ کانفیگ پنج میلیون :|

چرا باید اینترنتی که سهممونه رو ببندن بعد همونو با خون ناحق بهمون بفروشن...

یادمه تو دوره‌های اول قطعی نت، زمان مهسا امینی، من تازه زایمان کرده بودم، اون موقع قبلش اومده بودم یه دوره خریده بودم با تخفیف به قیمت هفتصد هزار واسه آموزش ساخت کانفیگ!

ولی به خاطر بچه‌داری و تایم کم نتونستم همشو ببینم و فقط تا یه بخشی ازش دیدم

یعنی مجبور بودم بعد از یه عالمه بی‌خوابی و بچه‌داری و ... نصفه شب رو که مثلا دیگه تایم خودم بود بشینم هر کلیپ که یه ساعت زمان آموزش داست رو نگاه کنم

که هم نور گوشی تو اون وقت شب چشمامو اذیت می‌کرد، هم باید هدست می‌زاشتم تو گوشم تا ببینم چی‌میگه، هم دائما وسطش حواسم به بیدار شدنای ناگهانی بچه باشه که نکنه نور گوشی اذیتش کنه

از طرفی انقد خسته بودم که وسطاش چرتم می‌برد

و خلاصه هربار اومدم اقدام کنم آموزشو تا آخر نگاه کنم و انجام بدم نشد :(

اخرشم چند وقت پیش چون حافظه گوشیم پر شده بود اومدم پاکسازی کردم و کلیپای کانال رفتن تو حالت دانلود نشده

و اینجوریه که الان با دیدن این قیمتای نجومی به خودم می‌گم خاک تو سرت که نتونستی حداقل یه کانفیگ یاد بگیری درست کنی... :|

+ تازگیا دیدین سایفون یه پیشرفتایی کرده و با کاندوئیت یا کانفیگ رایگان میشه به نت وصل شد؟ وصل شدین تا الان؟

یهو یاد قدیم افتادم...

دوستایی که توی پیوندهای وبلاگت دنبال کرده بودی میومدن کامنت میزاشتن که «پست جدید گذاشتم بهم سر بزن :دی»

بیان خوبیش این بود ستاره دوستایی که پست جدید میزاشتن روشن میشد و تو می‌فهمیدی

ولی اینجا تا نری ببینی متوجه نمیشی

نهایتش بخش دنبال کنندگانه که اونم خیلی درهمه

به مقدار زیادی تایم خالی و فضای اختصاصی نیاز دارم که با وجود این وروجک وابسته که لحظه‌ای پیش کسی نمیره امکانش نیست!

طی این دوسالی که مادر بودم هیچ وقت خسته نشدم و از لحظه لحظه‌اش لذت بردم و می‌برم

ولی امروز واقعا برای اولین بار حس کردم که خسته‌ام! دلم کمی تنهایی می‌خواد.... :(

تو یکی از پستها که درباره رفتار مادرم نسبت به خودم نوشته بودم یکی از دوستان وبلاگ نویس فیلم loveable رو بهم معرفی کرد و گفت یاد این فیلم افتادم

دیشب نگاش کردم خیلی قشنگ و تاثیرگذار بود و آخرش بغضم گرفته بود 😭 خیلی کم پیش میاد فیلمی اشک من رو در بیاره، تنها فیلمی که باهاش عین ابر بهار گریه کردم سنگسار ثریا بود، حالا اینم چیزی نمونده بود اشکمو دربیاره😅

برای همین تو یه تصمیم انتحاری چند روز پیش یسری از پست‌های وبلاگ رو حذف کردم :| چراکه فکر کردم نباید اینا رو مینوشتم، یا می‌تونستم بهتر بنویسم و خلاصه از این جور فکرا

از طرفی به ذهنم رسید که روز اول نتونستم عنوان و اسم و توضیحات بهتری برای وبلاگ در نظر بگیرم و اینارم امروز تغییر دادم :)

یادش به خیر اینستاگرام یا تلگرام هرکی پروفایل عوض میکرد استوری میزاشت که گمم نکنید

حالا مجبوریم اینجا اگه تغییری دادیم همینو بگیم

خلاصه که گمم نکنید :)

توضیحات: من به میلاد بیشتر وقتا میگم میلو و با اسم گیسو ستش کردم :دی

از طرفی خودم و میلو به گیسو میگیم بَچول که منظور بچه کوچولو هست

زین پس اینجا اگه اینجوری نوشتم منظور اینه

کتابو دستش گرفته میگه عه سه شنبه‌ها با موری چه کتاب خوبی بود...

میگم خوندیش؟

با اطمینان میگه آره، همونی که آخرش خودکشی می‌کنه

میگن نه این خودکشی ندا...

نمیزاره ادامه حرفمو بزنم میگه آها همونی که کور میشه!

میگم نه اونکه خودش کتاب کوری، اونیکی هم مردی به نام اوه

میگه ای وای از خاطرم رفته بسکه کتاب می‌خونم!

مجبوری چُسی بیای اخه!

+از جریان قطعی نت اعتراضها به بعد آخرین کتابی که باز کردم خوندم این بود، فقط نمیدونم چرا حدود ده صفحه‌اش انگار برام طلسم شده و نمیتونم تمومش کنم :|

+ چقد اون بخش صفحات جدای بیان رو دوس داشتم، یه صفحه داشتم داخلش فقط کتابایی که می‌خوندم رو میزاشتم و اینجوری یادم میموندن و آرشیو می‌شدن... یه صفحه هم فیلمهایی که میدیدم، یه صفحه فقط جملات مینیمال، حالا اینجا بازم صفحات جدا داره ولی نمیفهمم چرا نمیشه آدرسی براشون تعیین کرد و داخل فیلد اصلی نمایششون داد! شما سر درمیارید؟

+ با اینکه کلی کتاب نخونده دارم ولی بازم دلم می‌خواد از زبون شما چندتا معرفی بشنوم، برام بنویسید

عصری بهش میگم مامان برنج میخوری؟ میگه نه واتر 😳😂

+خوشحالم که براش پکیج آموزش زبان گرفتم و داره جواب میده

+یه کار جالب دیگه هم حس میکنم امروز انجام داد دوس داشتم بنویسم، لعنت به فراموشی :|

خانمی که خوابید بلند شدم رفتم تو حیاط مسواک زدم و به خاطر سردی هوا در حالی که می‌لرزیدم برگشتم و پناه بردم زیر پتو و کشیدمش رو سرم...

گاهی اصلا نمیفهمم چجوری میشه که مسخره‌ترین دلایل تو ذهنت انقد بزرگ میشه و غصه‌دارت میکنه که یهو عین بمب منفجر میشی و به زمین و زمان گیر میدی!

الان که فکرشو می‌کنم دلیل ناراحتی و دعوامو هم یادم نمیاد:| (پی‌ام‌اس لعنتی!) 

میلاد خیلی شخصیت آرومی داره، هیچ‌وقت ندیدم صداش بالا بره، هر زمانی هم که من گیر دادم و باهاش دعوا کردم یا نق زدم و گلایه کردم اصلا جر و بحث نمیکنه! فقط اجازه میده من خالی شم... و تا میبینه من آروم شدم خیلی زود میاد از دل من درمیاره... 

وقتی یه طرف رابطه اینجوری منطقی برخورد می‌کنه باعث میشه اون طرف عصبی(من) هم زیاد کشش نده، هرچند من خودمم خیلی آدم دعوایی و کینه‌ای نیستم، فقط گاهی از خستگی میزنه به سرم!

پتو رو از پشت کنار زد و چسبید بهم و دستشو گذاشت زیر سرم و بغلم کرد، اشکامو که به واسطه افکار مزخرفم شروع به ریختن کرده بودن کنار زد و گفت که حالا دیگه از من بدت میاد و حوصلمو نداری! چرا انقد خری آخه! گریه نکن مگه من غیر از تو و گیسو کی رو دارم؟ دستشو گاز گرفتم و گفتم خر خودتی... و تموم شد... دونفری در حالی که به صدای جنگنده‌ها گوش میدادیم یکم حرف زدیم و موضوع رو تمومش کردیم...

ترامپ گفته بود ۳۵۰۰ هدف دیگه مونده که باید بزنه، شهر ما خیلی وقته اَمن... تا الان فقط سه جا رو زده و تخریب کرده و کلی منطقه مونده که ما هر شب بعد شنیدن صدای جنگنده‌ها منتظریم که بزنه ولی خبری نیست! بعد شنیدن این خبر حالا اونشب همه مردم توی کانالها و تماسها و ... بهم خبر می‌دادن که امشب گفته مرز رو میزنه! خلاصه با آمادگی برای اینکه اونشب زیر حمله جنگی بسر ببریم خوابیدیم... همچنان اَمنیم درست مثل آرامش قبل از طوفان و این استرس هر روزه که امشب نوبت ماست بالاخره ما رو به مرز جنون می‌رسونه

خوابوندن بچه‌ای که از صبح بیدار شده و تا الان نخوابیده از مهار کردن صدتا جنگنده و پهباد سخت‌تره:|

از طرفی میدونی تایم جالبی نیست و اگه بخوابه و یکم دیگه بیدار شه مجبوری شب بیداری زیادی تحمل کنی تا دوباره بخواب بره!

از طرفی اگه نخوابه انقد با نق زدن و بهونه گرفتن مغزتو سنباده میزنه که دیگه جونی برات نمیمونه!

هرچند سنش جوریه که دیگه بیشتر از این تحمل بیدار موندن نداره و تو هرکاریم کنی حداقل یه ساعت دیگه بیدار بمونه امکان نداره...

پ‌ن: حالا که خوابیده مغزم دنبال اینه که به کدوم کار باید برسم D:

+نوشتن +غذاخوردن +تکمیل سفارش بافتنی +کتاب خوندن +فیلم دیدن +جمع کردن اسباب‌بازیاش

بعدا نوشت: فقط تونستم هول هولکی شام بخورم، بعدش تو خواب گریه کرد مجبور شدم کنارش دراز بکشم، فوری دستشو انداخت گردنم و دیگه نزاشت تکون بخورم، از طرفی امروز مشخصه داره سرما می خوره، نگاه کردم دیدم تمام متخصصا از ۱۵ فروردین نوبت‌دهیشون شروع میشه، بیمارستان هم فقط یسری پزشک مزخرف عمومی داره که هیچی حالیشون نیست! هر جور شده از کنارش بلند شدم و رفتم داروخونه سر کوچه که براش دارو بگیرم، بسته بود... الان باباش رفته داروخونه وسط شهر

کلی تجربه دارم که گاهی تو حالت عادی از یاد خودم هم می‌رن مگه بعدا به تاریخچه مغزم رجوع کنم و دست و پا شکسته به یادشون بیارم! یکی از مهم‌ترین دلایل نوشتنم هم همینه که دوس دارم همه چی با جزییات ثبت بشه تا وقتی بعدا سراغش اومدم و خوندمش همون حس روزی که اتفاق افتاده رو بهم بده...

ولی خب با همه اینا خیلی کوتاهی میکنم توی ثبت کردن!

گاهی ذهنم بهم می‌ریزه و توی کنار هم قرار دادن جملات همراهیم نمیکنه

گاهی زمان و مکان مناسب وجود نداره

گاهی مشغول آشپزی‌ام گاهی کار گاهی بچه داری یا بازی با بچه و ...

+ یکی از دوستان دنبال‌کننده و وبلاگ‌نویسم توی گفتمان پیشنهاد داده که درباره ورزش و انگیزه و این چیزا بیشتر بنویسم شاید انگیزه‌ای بشه تو این روزهای جنگی، نوشتم که یادم بمونه این کارو انجام بدم

+ دخترم مدام زیر گوشم داره میگه مامان بغل و بیشتر از این نمیتونم به نوشتن این پست ادامه بدم... :| 

بعد ۴ سال زندگی یهو زد به سرم و هرچی از دهنم درومد بارش کردم! حرمت شکنی نه‌ها! حرفایی که رو دلم سنگینی می‌کرد... به واسطه یسری رفتارهاش...

بهش گفتم نه حوصلتو دارم نه ازت خوشم میاد نه برام مهمی! :|

توی این سالهایی که با هم بودیم گه گداری بحث‌های کوچیک داشتیم ولی اینمدلی نه!

اونم الان با وجود گیسو که بی‌نهایت احساسی و مهربون🥹

نباید جلوش این کارو میکردم، نمیتونستم خودمو نگه‌دارم و اشکم یسره می‌ریخت، همش با لبخند روبه‌روم وایساده بود میگفت گلیه، گفت دستتو بده بچرخیم، با اون لحن قشنگ خودش گفت کوچولووو نازی

میدونی! به این نتیجه رسیدم بزرگترین عشق و علاقه‌ها هم بعد اومدن بچه تغییر میکنن! یه عشقی میاد که یکطرفه‌است و شدید، با هیچی قابل مقایسه نیست، عشق صددرصدی و بی‌قید و شرطی که هیچ انتظار جبرانی ازش نداری... تمام قلبت رو صاحب میشه و تو خیلی چیزا دیگه برات مهم نیست، حداقل برای منی که مادرم اینجوری شده!

از طرفی وقتی یسری افکار غم‌زده به واسطه pms سراغت میاد و قلبتو مچاله میکنه با خودت میگی نکنه اینم بزرگ که شد رفتارش مثل بقیه عوض بشه! نکنه منو نخواد! نکنه اون نقطه منزجری بشم که ازش فراریه ولی به خاطر احترام مجبوره تحملم کنه!

پ.ن: همین الان اومده میگه دوباله گِیه؟ میگم نه مامان گریه نکردم، دستشو کشیده زیر چشمم که ببینه خیسه یا نه 🥹 من بشدت می‌میرم براش😭

یک عدد مرفه بی‌درد!

یادمه ما دقیقا پنجشنبه قبل جنگ از تهران برگشتیم و جمعه جنگ شروع شد!

و دقیقا روز دوم جنگ اولین حمله اینجا به مرزبانی که خیلی هم به خونه ما نزدیکه باعث شد کلی سرهنگ و سردار و سرباز و ... کشته شه!

یه جورایی اولین صداها حالت سورپرایز گونه‌ای داشت! ساعت ۳ شب در حالی که گیسو مست خواب بود و حتی تکون هم نخورد و من و شوهرم هم خیلی ریلکس بیدار شده بودیم و تو همون حالت فقط به صدای بمب‌ها کوش میدادیم!

دوست دوران دبیرستانم که تو یه گروه همکلاسیهامون همیشه با همدیگه در ارتباطیم و به واسطه شغل همسرش که سرگرد همین مرزبانی بود یکی از طرفدارهای دو آتیشه ج.آ و خامنه‌ای

اون شب هنوز اخبار ایران خبر مرگ خامنه‌ای رو تایید نکرده بود و این دوستمون برعکس همیشه که توی گروه حضور داشت و از همون قدیم تا جریان اعتراضات و جنگ دوازده‌ روزه و ... همیشه با اطمینان میگفت امریکا هیچ غلطی نمیکنه

اسرائیل خیلی فوری به دست ایران به هلاکت میرسه و ...

یعنی جوری با اطمینان و با غرور صحبت می‌کرد که ادم فکر می‌کرد با خود خامنه‌ای در ارتباط!

اونشب خبری ازش نبود

تا اینکه مرزبانی رو زدن و ما هرکاری کردیم باهاش ارتباط بگیریم نتونستیم و بعدا متوجه شدیم که شوهرش اونشب طبق فراخوان رییس هنگ توی مرزبانی شیف بوده و توی خواب تکه تکه شده! :(

یکم که جریان حملات کاهش پیدا کرد و اوضاع امن شد با بقیه دوستامون رفتیمو بهش سر زدیم...

دقیقا روزی که لاریجانی رو هم کشته بودن

اونجا یکی از دوستامون گفت خدا لعنتشون کنه همه رو کشتن، دوست عزادارم گفت بزار بکشن، بزار سرشون بیاد :|

و اونجا بود که مطمئن شدم چقد عقاید آدما میتونه بعد از فروپاشی منافعشون تغییر کنه!

هرچند اگه همچنان حکومت به نفع اونا پا بر جا بمونه قطعا اینا بازم جزو همون قشر از ما بهترونن (خانواده شهید)

دلم به حال دوستم خیلی می‌سوخت، من تا الان هیچ وقت نتونستم برای مرگ کسی خیلی راحت گریه کنم و ناراحت بشم ولی الان با دیدن دوستم یهو بغض کردم و اشک ریختم! شوهرش رو حتی یک بارم ندیده بودم، بیشتر به خاطر سرنوشت خود دوستم گریه‌ام گرفت که حتی نتونستن جسد شوهرش رو درست و حسابی از زیر آوار پیدا کنن...

یادم میاد چند سال پیش همین دوستمون سر یه بحث الکی توی گروه به یکی از دوستای دیگمون که مذهبی نیست و توی گذشته‌اش یسری خطاها داره سر آوردن اسم خامنه‌ای گفت تو نباید اسم رهبرو به زبون بیاری چون نجسی و من ازت متنفرم:| و با این حرفش ما تا چند وقت شکه بودیم

اونیکی دوستمون اصلا باهاش بحث نکرد و حتی گفت من ازت ناراحت هم نیستم چون حدت همینه و از گروه میرم تا بیشتر از این باعث خجالت و نجاست نشم!

پارسال همینی که الان همسرشهیدِ رفت حج

ما رفتیم همگی بهش سر بزنیم در کمال تعجب اون دوست نجسمون هم اونجا بود! توی خلوت بهش گفتم اصلا از تو حلالیت طلبیده که حج رفته!؟ چجور اینجایی؟ گفت آره قبل رفتن بهم زنگ زده...

حالا هم اومده بود با هم رفتیم مراسم شوهرش!

دنیا خیلی کوچیکه، کارما واقعا وجود داره، انسانیت چیزی نیست که با چادر و حجاب و نماز و روزه و سینه چاک بودن برای رهبر به دست بیاد!

دو روزه مشغول خوندن کتاب (خاطرات یک ابله سیاسی) بودم

توی این شرایطی که الان هستیم خیلی تونستم باهاش همزادپنداری کنم و خیلی شبیه حس و حال اینروزهامون بود :(

پدرم من و گیسو و مامانم رو برده بود بیرون شهر که هوایی عوض کنیم همینطور که هوای امروز شهر منو یاد این جمله از کتاب می‌انداخت:

اضطراب در هوا موج می‌زند مثل ساعات قبل از طوفان!

دخترمو که خواب بود محکم بغل گرفته بودم و افکارم همه جا در حال چرخیدن بود

کاش همه خواب بودیم و از خواب بیدار شیم و ببینیم همه چی برگشته به حالت عادی، خیلی چیزا عوض شده و می‌تونیم بی‌استرس و بدون نگرانی برای آینده زندگی کنیم!

با اینکه عید نوروز و همه جا سرسبز شده ولی میشه سایه جنگ رو همه جا دید! از شیشه‌های چسب زده خونه‌ها گرفته تا تعطیلی یسری کسب و کارها و حتی دیدن ماشینهای نظامی بیرون از شهر که مجبورن پاسگاه‌ها رو خالی کنن و برن تو زمین خالی روبه روی پاسگاه و چهارچشمی با استرس هر لحظه منتظر فرود اومدن موشک باشن!

در حالی که داشتم آهنگ مزخرفی که از پخش ماشین بابا می‌شندیدم رو گوش میدادم سری به گذشته زدم و با خودم گفتم چقد هر دهه سطح دغدغه‌های ما آدما عوض میشه!

یه زمانی عاشق این بودم که کنار پنجره ماشین بی سر و صدا و بدون توجه به بقیه و طرز فکرشون هندزفریمو فرو کنم تو گوشم و برم توی لاک تنهایی خودم!

ولی الان با وجود این وروجک دیگه نه تنها بفکر لاک تنهاییم نیستم بلکه تمام فکر و ذکر و حال و آینده‌ام شده این نیم‌وجبی که اصلا نمیدونم آخرش از من راضی هست یا نه!

این جنگ لعنتی روز به روز داره پیچیده‌تر میشه و حالا باید ۵ روز دیگه استرس بکشیم که ببینیم تهش قراره چی بشه!

سال جدید شروع شده و امسال بدتر از هر سال دیگه‌ای فس شده‌ام!

همیشه چند روز مانده به سال کلی تصمیمات جدید برای خودم در نظر میگیرم

یکیش همین نوشتن! ۵ روز مانده به عید رفته بودم یک دفتر خریده بودم که از این به بعد مثل گذشته توی دفتر بنویسم ولی الان از چنگ دخترم در امان نیست و نه تنها نتوانسته‌ام یک خط داخلش بنویسم بلکه کلا نوشتن داخل وبلاگ هم از سرم خارج شده

مخصوصا از وقتی متوجه شدم این پلتفرم هم مانند نرم‌افزارهای ایرانی شبیه گهواره خیلیها ممکنه گزارش نوشته‌ات را بزنند و بلاگیکس آنرا پاک کند! 🥲

من دنبال یک فضای شخصی‌ام با دوستانی از تبار خودم که حرفها و تجربه‌هایم را بشنوند، حرفها و تجربه‌هایشان را بشنوم...

دلم برای تلگرام بیشتر از پیش تنگ شده!!

نمیدانم چرا بعد از بیان چندین بار کانال شخصی زدم که نوشته‌هایم را داخلش بگذارم ولی بعد از چند وقت پاکش میکردم...

اخرین بار بعد از جریان اعتراضهای دی‌ماه بود که دوباره کانال ساخته بودم اما....!

سردرگمم توی این وادی بلاگیکس!

شما می‌خواین برای همیشه بمونید؟ هرچند معلوم نیست این نت لعنتی کی وصل میشه! تازه اونم اگه مشکلی برای برق و بقیه ماجراها پیش نیاد...

پرنسس قشنگم امسال متاسفانه برای تولد دوسالگیت تو شرایط خوبی نبودیم، یعنی کشور تو وضعیت مناسبی نبود!

اوضاع اینترنت خراب بود و من نتونستم برات وسایل جشن سفارش بدم

دست و دلم هم نمی‌رفت که کاری کنم

ولی ته دلم همش ناراحت بودم و غصه می‌خوردم

چون این روزها میرن و دیگه بر‌نمیگردن، فقط میمونه همین عکسای یادگاری که من بعدا بهت نشون بدم و برات تعریف کنم

با خودم گفته بودم این شرایط جنگ و استرس و بدبختی تموم بشه و برسیم به روزای خوب هر موقع شده برات تولد دوسالگیت رو بگیرم

ولی امشب دیگه دلم طاقت نیاورد و خیلی یهویی با همون وسایلی که داشتیم بسرم زد برات تولد بگیرم

چشمات از خوشحالی برق میزد

هنوز نمیدونی تولد چیه ولی عاشق فوت کردن شمعی

تازه وقتی دیدم از اون بنری که واسه تزیین تولد گذاشتم می‌ترسی و نمیری نزدیک تم وایسی تا ازت عکس بگیرم با خودم گفتم پس خیلیم بد نشد که تدارکات ندیدم :)

تولدت مبارک زیبای من❤️

یه بار باید تا تهش برن؛

تا ته اون چیزی که خیلی بهش اصرار دارن

برن و تا جون دارن براش بجنگن!

اونقدر که خسته و زخمی برگردن.

مهم نیست که ته ش برنده شن یا بازنده،

مهم اینه که تهشو دیدن.

کسی که تهشو دیده دیگه از هیچی نمیترسه.

مدیون دلش نیست که شاید میشد.

اینکه انواع سنگهای رنگ و بارنگ رو جمع کنه یه گوشه یا حتی دو سه تاشو توی دستش نگه داره یا مثلا کنار رودخونه باشی بندازه توی آب...

معمولا هم سنگهای کوچولو رو دوس داره و براشون ذوق میکنه

خونه مادربزرگش بودیم (پدری) اونجا از تو حیاط چندتا سنگ برداشته بود، اینبار سنگ کوچیک گیرش نیومده بود، دو سه تا بزرگ برداشته بود

خواستیم بریم، سنگا رو با خودش آورد توی ماشین و تو بغلم نشسته بود، فیس تو فیس

تو مسیر بودیم، سرم پایین بود و برای یه لحظه برق از چشمام پرید😑

نمیدونم چی شد که تو اون فاصله خیلی کم محکم اون سنگ بزرگی که تو دستش بود رو زد وسط صورتم!

دقیقا بین دوتا ابروهام

درد وحشتناکی پریده بودی توی سر و چشمم و با یه دست چشمامو گرفته بود و با دست دیگه اونو که نکنه به خاطر تکون‌های ماشین بیفته و چیزیش بشه...

داشت می‌خندید، چشامو باز کردم و نگاش کردم بدون هیچ عکس‌العملی، قشنگتر از همیشه بود، معصوم‌تر از همیشه، همین که دید نگاهش می‌کنم قهقهه زد

با خودم تو کلنجار بدی بودم

میدونستم که هیچی نمیفهمه ولی اون موجود خبیث درونم میگفت الان وقتشه بزنیش تا حساب کار دستش بیاد

ولی یه نیروی درونی خاص مانع از این حرکت اشتباه میشد و دعوتم میکرد به سکوت

از کارش واقعا عصبی بودم

میدونی! آخه؛ همون دورانی که ۳-۴ ماهش بود و تازه داشت یاد می‌گرفت میتونه با دستاش بزنه و مدام اطرافیان می‌خواستن بهش زدن و پرت کردن یاد بدن من هر شب و هر روز و هر ثانیه با ملایمت دستاشو می‌گرفتم و میگفتم ما با دستامون کسی رو نمی‌زنیم، نازی مامان ناااازی و دستاشو آروم میکشیدم رو صورتم

خودمم همیشه نوازشش میکردم

هیچوقت هم یاد نگرفت که کسی رو بزنه، یه وقتایی که توی چالشهای رشدیش یا دندون دراوردناش بودیم و پرخاشگری داشت هروقت میخواست با دستاش بزنه انگار یادش می‌افتاد که کارش درست نیست و به جاش محکم بغلم می‌کرد

منم هیچوقت ازش انتظار نداشتم یهو الان با شروع سن دوسالگی بخواد همچین حرکتی انجام بده، اونم رو منی که بشدت بهم وابسته‌است و نقطه امنش‌ام

تونستم خشممو کنترل کنم ولی چون دیدم بهش خوش‌گذشته و می‌خواد دوباره اونیکی سنگشو هم پرت کنه یکم سرش داد زدم که بده من این سنگا رو، سنگا رو هم با عصبانیت از دستش گرفتم و از پنجره انداختن بیرون بعدم روشو اونور کردم و یکم محکم نشونمدش رو پام، اینا دیگه واقعا دست خودم نبود! اونم برای منی که خودم با خشم و کتک‌های وحشتناک فیزیکی بزرگ شدم

نمیخوام رو کارم سرپوش بزارم ولی عذاب وجدانی هم از این بابت ندارم، ثبت می‌کنم که یادم باشه برم اینبار رجوع کنم ببینم تو این موقعیت بهترین کار چیه و بعدش باید چکار کرد...

با عشوه میگه نـــــــــه

میگم چـــــــــرا؟

میگه هشته (خسته میشه دخترم😂)

‌

• رفته زیر صندلی غذاش داره نقاشی می‌کشه :))

دخترم خوابیده...

مراسمات درددل و عشق و عاشقی و همسرداری به‌جا اورده شده...

بالاخره تایمم آزاد شده

ایرپادمو گذاشتم فقط نمیدونم الان فیلم ببینم بهتره یا کتاب بخونم :|

هرچقد سعی کردم و می‌کنم که بهش نزدیک باشم توی چهره‌اش ذره‌ای محبت نمی‌بینم که جذبم کنه!

هر کاری هر موقع براش انجام دادم ذره‌ای قدرشناسی یا تعریف ازش ندیدم...

امروز ساعت ۴ظهر بهش زنگ زدم میگم من قرمه‌سبزی درست میکنم تو برنج درست کن شام بیایم پیش هم باشیم

میگه من دارم میرم پیاده‌روی...

میگم خب تا شب وقت زیاده برو برگرد

میگه ما واسه خودمون شام داریم!

گفتم باشه خب نوش جونتون

الان اومدم اینجا قابلمه‌اشو روی گاز دیدم درشو باز کردم

چهارتا تیکه گوشت ریش‌ریش شده که از ظهر مونده ته ظرف و وعده یه نفرم نیست رو دیدم میگم پس گفتی شام دارم😑 محل نمیده میگه دارم و رفت

حیاط خلوت رو که باز میکنم دستامو بشورم میبینم گاز آشپزخونه کثیفش رو پوشونده 🫠

نمیفهمم این عادتهای وسواس گونه رو

وقتی گاز رو پوشونده یعنی دیگه پخت و پز نمیکنم😂

برای همین بوده که الکی گفته شام دارم...

🔸حرفام زیاده وقتم کم، فعلا همین غرغرا باشه تا بعد

جنگ، این رستاخیز وارونه، مردگان زنده‌ای را بر جای گذاشته است. هیاهوی بمب‌ها، پژواک فریادهای گم‌شده در سکوت، و ویرانی‌هایی که گویی از دل کابوسی هزارساله برمی‌خیزند. وعده‌ی رستاخیز، نوید حیاتی دوباره بود، اما این روزهای ویران، رستاخیزی از جنس فقدان را به نمایش می‌گذارند. روزی که آرزوی شنیدن صدای آشنا، دگرگون می‌شود به ترس از شنیدن آژیر خطر

اما مگر نه این است که هر پایانی، آغاز چیزی دیگر است؟ شاید این «مرگ» جمعی، تلنگری باشد برای بیداری؛ برای یافتن معنا در دل این بی‌معنایی پرهیاهو. رستاخیز حقیقی، شاید نه در آسمان‌ها، که در همین زمین سوخته رقم بخورد؛ در توان ما برای دیدن نوری در تاریک‌ترین لحظات، در همبستگی خاکسترهای پراکنده برای شعله‌ور ساختن دوباره‌ی امید، و در دمیدن روحی تازه به کالبد خسته‌ی روزگار. این خاکستر امروز، می‌تواند بذری باشد برای رستاخیز فردایی که خود خواهیم ساخت

یکسره از اینجا در حال رفت و آمدن و من هر لحظه می‌ترسم بزنه و بیدارش کنه😭

بی‌ناموسا دخترم خوابه نیاید دیگه اَه! :(

و الان به واسطه گشت و گذار تو وبلاگ دوستهای متعدد و سبک نوشتاریشون یا خوندن دغدغه‌هاشون حس میکنم چقد زندگی و کار و مشغله‌های متعدد منو از شخصیت قبلیم دور کرده!

البته بیشتر میشه گفت از دوران بارداری تا این دو سالی که گذشته و درگیر بچه‌داری بودم این مساله شدت پیدا کرده، گاهی با چیزهایی مواجه میشم که حس میکنم قرنها از سنم گذشته و من از زمان حال بی‌خبرم!

چقد همه چی یهو عوض شد برای منی که هر لحظه و هر ثانیه در حال گوش دادن به آهنگ بودم!

یادم نمیره ۶ صبح تا بیدار میشدم که ساک وسایلمو جمع کنم و صبحونه آماده کنم و برم باشگاه اولین کارم بعد بیدار شدن پلی کردن آهنگهای جدیدی بود که شب گذشته قبل خواب دانلود کرده بودم! 

الان چی؟ اصلا نمیدونم کی چی می‌خونه!

یا مثلا کتاب خوندن، نوشتن، تمرین‌های طراحی یا خط خودکاری و ..‌.. چقدر من عوض شده!

مادر شدن اونم اوایلش خواه و ناخواه از ۲۴ ساعت میتونه ۲۰ ساعت وقتتو به خودش اختصاص بده و تمام اولویتهای زندگیت رو خط بزنه و بشه اولین اولویت هر لحظه و هر ثانیه‌ات!

نه اینکه خودمو یادم بره ها

نه اینکه دیگه نخوام واسه خودم وقت بزارم یا به خودم و خواسته‌های خودم اهمیت بدم نه

اتفاقا کلی کارها هست که در کنار همین شغل مادر بودن دارم انجام میدم ولی تایمشون کمه

مثلا اگه قبلا با خیال راحت پامو رو هم میزاشتم و کتابمو دست میگرفتم و با حوصله تا هر جا که دلم میخواست میخوندم و کنارش چای یا قهوه میزاشتم و با حوصله هر متنی رو که میخواستم چند بار میخوندم و اگه خسته میشدم وسطش چرتی هم میزدم الان اینجوری شده که...

خسته‌ای، کلی کار انجام دادی، کلی با بچه بازی کردی یا گریه و لجبازیاشو تحمل کردی و اصلا از لحاظ مغزی کششی نداری و سرتاپای وجودت رو اضطراب و استرس گرفته ولی بچه خوابیده و تو میدونی یکی دو ساعت بیشتر برای خودت تایم نداری و اگه بخوای استراحت کنی از دستش میدی...

با همون و حال آشفته تو ذهنت نگا میکنی میبینی یه عالمه کار هست که دوس داری انجام بدی ولی عمرا بشه همه رو توی این یکی دو ساعت انجام داد

میای میری کتابو برمیداری ولی اصلا ذهنت یاری نمیکنه که توش عمیق شی و ببینی چی به چیه! یا چند صفحه که میخونی از شدت خستگی فقط دوس داری چرت بزنی

در کل خیلی چیزا بعد اومدن بچه عوض شده، دیگه این من یه من بی‌خیال نیست که فقط فکر خودش و کاراش و علایقش باشه، این من انگار داستان زندگیش به پایان رسیده و حالا نقش راوی داستان زندگی یه نفر دیگه رو به عهده گرفته و وظیفشه بتونه این داستان رو تا اخرش خوب و بی‌نقص پیش ببره

انگار از نو متولد شدی و اینبار قراره بهتر زندگی کنی، اشتباهاتی که انجام دادی رو اصلاح کنی، کمبودهایی که تو خانواده داشتی رو برطرف کنی و ...

هی، چقد دلم برای خودم تنگ شده... همین!